Karl Jenkinson futbolchilik faoliyatini yakunladi

Karl Jenkinson futbolchilik faoliyatini yakunladi:

«Mening yo'limda ishtirok etgan barchaga rahmat — «Charlton»dagi bolalik yillarimdan tortib, «Bromli» safida maydonga tushgan so'nggi daqiqalarimgacha. Sakkiz yoshimdan beri futbol mening hayotim bo'lib keldi. U menga juda ko'p narsa berdi, men ham unga ko'p narsa berdim. Rostini aytsam, men unga borimni berdim.

Shu bois hozir faoliyatimga hech qanday afsuslarsiz nazar tashlay olaman. Ba'zi narsalar yaxshiroq bo'lishini xohlarmidim? Albatta. Juda ko'p narsalar. Bir safar 30 yard masofadan avtogol urib qo'ygandim. Mana shu lahzani tarix sahifalaridan o'chirib tashlagan bo'lardim. Ammo muvaffaqiyatsizliklarim yoki og'ir damlarim yetarlicha harakat qilmaganim sababli yuz berganmi? Yo'q. Aytganimdek, men futbolga borimni berdim. Har kuni.

Ehtimol, bu haqda yozayotganimning sababi, hozir bu jihat biroz unutilib borayotganidir. Bilmadim, balki ijtimoiy tarmoqlar zamonaviy futbolchi haqida muayyan obraz yaratayotgandir, lekin shuni ochiq aytmoqchimanki: yopiq eshiklar ortida eng yaxshi o'yinchilar xuddi hayoti bunga bog'liqdek mashg'ulot o'tkazishadi.

Aleksis Sanches – bu umuman boshqa daraja. U har bir mashg'ulotni xuddi hayotidagi oxirgisidek o'tkazardi. Kimki bunday ishlamasa, baribir chetda qolib ketadi. Hatto ular juda va juda iqtidorli bo'lishsa ham. Men buni o'z yo'lini topishga intilayotgan yosh professionallar va akademiyalar tarbiyalanuvchilari misolida juda ko'p ko'rganman.

Har kuni bor kuchingizni bering, murabbiylarni tinglang va siz erishmoqchi bo'lgan cho'qqilarni zabt etgan o'yinchilardan o'rganing. Chunki agar o'z qobiliyatingizga juda erta ishongan holda muvaffaqiyatsizlikka uchrasangiz, keyinchalik bu bilan yashash juda qiyin bo'ladi.

Butun faoliyatim davomida o'zimga bo'lgan ishonch yetishmasligidan ko'p aziyat chekdim. Bu menga g'alati tuyulardi, chunki otam aksincha, har doim o'ziga yuz foiz ishongan. Ichki ishonchni topish maqsadida ko'plab insonlarga murojaat qilganman.

«Zanjirlaringni yechib tashla», — derdi menga Arsen Venger.

«Harakat qilyapman, boss», — deb javob berardim ichimda.

Ammo aminmanki, aynan shu ishonchsizlik menga boshqalardan ko'ra ko'proq yugurish va qattiqroq ishlashga majbur qiladigan ichki dvigatel vazifasini o'tagan. Yakunda aynan shu narsa menga yuqori darajada faoliyat qurishimga imkon berdi. Jismonan men mashina edim va bundan juda faxrlanardim.

Tabiatim men uchun ne'matmi yoki la'nat? O'ylaymanki, ikkalasi ham. Ammo siz faqat sizga berilgan kartalar bilan o'ynashingiz va ulardan maksimal darajada foydalanishga harakat qilishingiz kerak.

Bularning barchasini yosh futbolchilar o'qib qolar degan umidda yozmoqdaman. Hozir sizda o'zingizga bo'lgan ishonch juda yuqori! Men sizdan hech bo'lmasa bir qismini olib, o'tmishga qaytarishni xohlardim.

Ammo faqat ishonchning o'zi yetarli emas. Agar uning ortida mehnat va har kuni yaxshilanishga undaydigan ichki olov bo'lmasa, uzoqqa bora olmaysiz. Mashg'ulotlardan keyin qolib, mahoratini oshirish ustida qo'shimcha ishlaydigan yoki qo'shimcha yugurish mashqlarini bajaradigan yosh o'yinchilarni kamroq ko'ryapman. Ishoning menga: agar bunga beparvo bo'lsangiz, katta faoliyatga ega bo'lmaysiz.

To'g'ri muvozanatni topish kerak. Aynan shuning uchun menga Bukayo Saka kabi yigitlar yoqadi. Unda o'ziga bo'lgan ishonch va xarakter bor, lekin uning har qanday o'yindan keyingi intervyusini eshitish kifoya: u bir soniya ham kamtarligini yo'qotmagan.

Shu muvozanatni toping.

Umid qilamanki, yozganlarim kimlargadir foydali bo'ladi. Faoliyatimni yakunlaganimdan keyin «barchaga rahmat» qabilidagi standart post yozishni istamadim. Bu nimadir kattaroq narsani aytish uchun boy berilgan imkoniyat bo'lib tuyuldi.

Garchi, albatta, do'stlarim, oilam, murabbiylarim, bosh murabbiylarim va albatta, butun yo'lim davomida yonimda bo'lgan muxlislardan cheksiz minnatdorman.

Endi hayot menga nimalarni tayyorlab qo'yganini bilish qiziq.

Rahmat.

Jenko.