Krishtianu Ronaldu terma jamoadagi mojarolar haqida ikkinchi qismini ochiqladi

O'yin tugaganidan keyin men faqat bir narsani istadim: hammasi bizning g'alabamiz bilan yakunlanishini va yolg'iz qolishni xohladim.

Men muxlislarni qutlash uchun bormadim. Bu mening xatoim va buning uchun javobgarlik faqat mening zimmamda. Bu sodir bo'lmasligi kerak edi. Men bizni u yerda faol qo'llab-quvvatlagan portugaliyaliklardan, muxlislardan va portugaliyalik bo'lmasa ham, meni ko'rish uchun kelib, ko'ngli qolgan bo'lishi mumkin bo'lgan insonlardan uzr so'rayman.

48 soatdan keyin men, murabbiy va Siman Kutinyu o'rtasida suhbat bo'lib o'tdi, chunki aynan u avgust oyidagi muzokaralarimizda ishtirok etgandi. Bu hech qanday filtrlarsiz, jiddiy va juda ochiq suhbat bo'ldi. Biz ushbu «hodisa»ni yopishning yagona yo'li borligiga kelishib oldik: murabbiy shaxsan menga aytgan gaplarini Siman Kutinyu huzurida, matbuot anjumani zalida ham takrorlashi kerak edi.

Kelishuv oddiy edi: murabbiy haqiqatni aytib, masalani yopish uchun matbuot anjumanini shu mavzudan boshlashi kerak edi. U men hech qachon maydonga tushirishni so'ramaganimni, aynan murabbiy va hech kim emas, menga yig'in uchun reja taklif qilganini, meni isinish mashqlariga chiqarib, keyin maydonga tushirmaslik xato bo'lganini va u boshqa bunday qilmasligini aytishi kerak edi.

Biz bu uchrashuvni murabbiy mendan quchoqlashishni so'rashi va matbuot anjumanida shaxsan menga aytgan gaplarini takrorlashga va'da berishi bilan yakunladik, shundan so'ng masala yopilishi kerak edi. Men Daniyada o'ynamasligim, «Dragau»dagi o'yinda esa maydonga tushishim kerak edi. Bularning barchasi Siman Kutinyu ishtirokida yuz berdi. Murabbiyning iltimosiga ko'ra, keyinchalik uning, Siman Kutinyu va Tyago Kraveyruning ishtirokida videokonferensiya bo'lib o'tdi, unda biz kelishib olgan narsalarimizning mohiyatini yana bir bor bayon qildik. Shundan so'ng qisqa hujjat tayyorlandi, men uni shaxsan tasdiqladim. Mening xabarim bilan u murabbiyga uzatildi, chunki aynan u shuni so'ragandi.

Keyin esa hamma biladigan o'sha matbuot anjumani bo'lib o'tdi. Murabbiyning xatti-harakati biz uchrashuvda gaplashgan narsalarimizga mutlaqo mos kelmadi. Men o'z nazarimda mutlaqo loyiq bo'lmagan formulirovka va tajovuzkor ohangni eshitdim. Bu «Men xohlayman, men qila olaman va men buyuraman» ruhidagi pozitsiya edi. U shaxsan menga bir kun avval bularning hech birini ko'rsatmagandi.

Mening tasdiqlangan qaydlarimda quyidagilar bor edi:

O'ylaymanki, Daniya bilan o'yindan oldin ba'zi narsalarni aniqlashtirib olish muhim va eng muhimi, bu haqiqat: aynan men, boshqa hech kim emas, Krishtianuga terma jamoadagi sport mavsumi uchun reja taklif qildim. Bu uzoq va juda yaxshi suhbat bo'ldi. Men uning terma jamoa bilan qanchalik yashashini va uni sevishini, jahon futbolida qanday vaznga egaligini, ayniqsa, 24 yil davomida milliy jamoaga qanchalik katta ijobiy ta'sir ko'rsatganini bilaman. Krishtianu men taklif qilgan rejani qabul qildi. U hech qachon mening qarorlarimni shubha ostiga qo'ymagan. U namunali, sodiq va professional bo'lgan. Norvegiyadagi o'yin men u uchun ishlab chiqqan rejaga kirmagan edi. Biroq, birinchi o'yindan keyin u jismonan tiklanishga ulgurdi deb hisobladim va uni ishlatishim mumkinligi haqida ogohlantirdim. Krishtianu rozi bo'ldi. Men Pele yoki Maradona darajasidagi o'yinchini isinish mashqlariga chiqarib, keyin maydonga tushirmay xato qildim. Agar hammasi bugun sodir bo'lganda, men bunday qilmagan bo'lardim. Bu mavzuni yopish uchun: men Krishtianu terma jamoada bo'lishini xohlayman. Qolaversa, men buni shunchaki emas, juda kuchli xohlayman. Yaxshiyamki, u ham menga ishonadi. U menga «An-Nasr»da ishongan va bu yerda ham ishonadi.

Shu tariqa, bu bandlarning hech birida murabbiy mendan uzr so'rashi kerakligi haqida gap yo'q edi. Bu uning menga bergan va'dasini buzgan ikkinchi holat.