Xeyl-Enddagi akademiya maydonlaridan tortib, asosiy jamoadagi debyut, Premer-ligadagi o'yinlar, qo'lga kiritilgan sovrinlar va "Emireyts"dagi hech qachon unutmaydigan lahzalarim — men o'sha kichkina bolakay har kecha uyqudan oldin o'ylagan orzuimni yashashga muvaffaq bo'ldim.
Bu yo'lda ko'tarilishlar va pasayishlar, muvaffaqiyatsizliklar va muhim saboqlar bo'ldi, ammo har bir tajriba meni futbolchi va inson sifatida shakllantirishga yordam berdi. Va bu vaqt davomida "Arsenal" men uchun uy bo'lib qoldi. Men yo'limning bir qismiga aylangan har bir murabbiy, klub xodimi va jamoadoshimdan abadiy minnatdorman.
Butun dunyodagi "Arsenal" muxlislariga — men bilan birga bu yo'lni bosib o'tganingiz va nima bo'lishidan qat'iy nazar meni qo'llab-quvvatlaganingiz uchun rahmat.
Orzusi bor har bir o'g'il yoki qiz bolaga, ayniqsa, orzu ba'zan erishib bo'lmasdek tuyuladigan joylarda o'sganlarga aytmoqchimanki: ishonishda davom eting. "Yo'q" degan javobni qabul qilmang, ishlashda davom eting va har kuni yana qaytib keling.
Bir vaqtlar men Eylsberi Esteytdan bo'lgan, mashg'ulotlar uchun poyezd va avtobuslarda butun Londonni kesib o'tgan oddiy sakkiz yoshli bola edim. Shunchaki futbolni sevgan va orzusi bo'lgan bola. Va men uni amalga oshirishga erishdim.
18 yildan so'ng yangi bobni boshlash vaqti keldi.
Men bu klubga nisbatan faqat sevgi, minnatdorchilik va hurmat bilan ketyapman. Va hayot meni qayerga yetaklamasin, bu yillar menga taqdim etgan insonlar, saboqlar va xotiralarni doimo o'zim bilan olib yuraman.
Xeyl-Enddan "Emireyts"gacha. Buni orzu qilishdan — shu orzu bilan yashashgacha.
Hammasi uchun rahmat, "Arsenal".
Bir marta kanonir — doimo kanonir.
Baraka bilan,
RN ❤️🦋
