Krishtianu Ronaldu Portugaliya terma jamoasidagi faoliyatini yakunladi
Real Madrid CF ↗ ●●●●● Matbuot 👁 28

Krishtianu Ronaldu Portugaliya terma jamoasidagi faoliyatini yakunladi

Krishtianu Ronaldu Portugaliya xalqi uchun xayrlashuv maktubini yo'lladi:

Portugaliya xalqiga.

Futbolka va milliy terma jamoa sardorlik bog'ichini topshirish vaqti keldi, ular barchamizga tegishli.

Men uni hech qachon faqat o'zimniki deb hisoblamaganman, ammo 23 yil davomida uni kiyish, himoya qilish va butun dunyo stadionlariga olib chiqish sharafi va mas'uliyatiga ega bo'ldim.

Bugun uni kelajakka topshirish pallasi keldi.

Bu oson qaror emasdi, chunki ba'zi qarorlar faqat aql bilan qabul qilinmaydi. Ular yurak bilan ham qabul qilinadi.

Men 2003-yilning avgustida boshlangan va hayotimni abadiy o'zgartirgan sayohatni yakunlayapman.

Orqaga nazar tashlab, milliy terma jamoa bilan boshdan kechirganlarim haqida o'ylasam, shunchaki o'yinlar, gollar, rekordlar yoki sovrinlarni emas, balki odamlarni ko'raman.

Men 90 daqiqa davomida o'zini Portugaliyaga yaqinroq his qilgan muhojirlarni ko'raman. Men hech qachon shaxsan ko'rishmagan, ammo hayotimning bir qismiga aylangan millionlab portugaliyaliklarni ko'raman.

Chunki oxir-oqibat, futbol shunchaki o'yindan ko'ra kattaroq narsa. Futbol — bu odamlar.

Milliy terma jamoadagi butun faoliyatim davomida men har doim imkoniyatlarimdan tashqariga chiqishga intilganman. G'alaba qozonishni, eng yaxshisi bo'lishni, tarixga kirishni xohlaganman.

Men har doim o'zimdan ko'p narsani talab qilganman. Har doim ko'proq narsani istaganman. Har doim biz yanada uzoqroqqa bora olishimizga ishonganman va shu futbolka uchun borimni berganman.

Mukammal kunlar va oqshomlar bo'ldi. Hech qachon unutmaydigan g'alabalar bo'ldi. Hali ham eslash og'riqli bo'lgan mag'lubiyatlar bo'ldi.

Men ham muvaffaqiyatsizliklarga uchradim. Men ham azob chekdim. Portugaliya xalqiga ular shunchalik istagan narsani bera olmagan lahzalarim bo'ldi. Ammo men hech qachon taslim bo'lmadim.

Va eng muhimi, men Portugaliyani ifodalashdan hech qachon faxrlanishdan to'xtamadim.

Bu yillar davomida men juda oddiy narsalarni o'rgandim: gollar kelib ketadi, sovrinlar muzeylarda qoladi, rekordlar baribir yangilanadi, ammo vaqt hech qachon o'chira olmaydigan narsa bor.

Odamlar qalbida egallagan o'rnim.

Agar men sizni qachondir baxtli qilgan bo'lsam, agar gollarimdan biri qachondir sizni kimnidir quchoqlashga, tashvishlarni unutishga yoki yurtimiz uchun faxrlanishga majbur qilgan bo'lsa, demak, bularning barchasi bunga arzigulik edi.

Chunki portugaliyalik bo'lish aynan shuni ham anglatadi.

Biz birga azob chekamiz. Biz birga yuksalamiz. Biz yana ishonamiz.

Portugaliyaga har doim orzu qiladigan yoshlar, hech qachon taslim bo'lmaydigan o'yinchilar va hali hech kim erishmagan cho'qqilarga chiqish mumkinligiga ishonadigan yangi avlodlar kerak.

Chunki yangi qahramonlarni yaratishda davom etayotgan mamlakat — bu o'ziga ishonishdan hech qachon to'xtamaydigan mamlakatdir.

Milliy terma jamoadagi jamoadoshlarimga alohida xabar qoldirmoqchiman.

Har bir yugurish, har bir quchoqlash, har bir bahs, maydonga tushishdan oldingi har bir sukunat lahzasi, birgalikda nishonlagan har bir g'alaba va bizni kuchliroq qilgan har bir mag'lubiyat uchun rahmat.

Sizga sardor bo'lish sharafiga muyassar bo'ldim, ammo hech bir sardor yolg'iz ketmaydi va siz barchangiz mening tariximning bir qismisiz.

Barcha murabbiylar, direktorlar, shifokorlar, fizioterapevtlar, ekipirovka menejerlari, xodimlar va shu yillar davomida men bilan ishlagan ko'plab insonlarga rahmat.

Ko'pchiligingiz hech qachon suratlarda ko'rinmagansiz, ammo sizsiz o'sha suratlarning hech biri imkonsiz bo'lardi.

Oilamga bu orzuni men bilan baham ko'rgani uchun rahmat.

Yo'qligimni tushunganingiz, qurbonliklar va milliy terma jamoa sizga ham tegishli bo'lgan o'rinni egallashiga to'g'ri kelgan lahzalar uchun rahmat.

Agar men shu darajaga yetgan bo'lsam, demak, biz har doim qo'l berib yurganimiz uchun.

Va Portugaliya xalqiga, butun dunyodagi har bir portugaliyalikka oxirgi bir narsani aytmoqchiman.

Menda har doim o'zim bilan olib yuradigan bir tasvir bor.

Madhiya yangraydigan lahza.

Men atrofga qarayman. Jamoadoshlarimni ko'raman. Tribunani ko'raman.

Bolalar, onalar, otalar va bobo-buvilarni ko'raman. U yerda bo'lish uchun uzoqdan kelgan portugaliyaliklarni ko'raman.

Va o'sha lahzalarda biz turlicha bo'lishdan to'xtaymiz.

Klublar yo'q. Ranglar yo'q. Sinf yo'q. Kasblar yo'q. Fikrlar yo'q.

Faqat bitta ehtiros bor: Portugaliya.
Ulashish

Izohlar (0)

Hozircha izoh yo'q. Birinchi bo'lib fikr bildiring!